Znak wywoławczy (callsign) to Twoja unikalna tożsamość w eterze — niepowtarzalna na całym świecie, przydzielana przez UKE w pozwoleniu radiowym. Z callsigna można odczytać kraj, region i czasem historię operatora.
Budowa znaku polskiego
Format: prefiks + cyfra + sufix. Prefiks (SP, SQ, SO, SN, HF, 3Z) identyfikuje Polskę. Cyfra (0-9) to okręg wywoławczy — region geograficzny (SP1=zachodniopomorskie, SP5=mazowieckie, SP9=podlaskie). Sufix: 1-4 znaki, ostatni musi być literą. Przykład: SP2XYZ — Polska, okręg 2, XYZ. Znaki specjalne (SN100PZK, HF0FISTA) wydawane na wydarzenia.
Prefiksy świata
ITU przydziela bloki prefiksów krajom. Najważniejsze: SP/SQ (Polska), DL (Niemcy), F (Francja), G (UK), I (Włochy), UA (Rosja), W/K/N (USA), VE (Kanada), JA (Japonia), VK (Australia). Za granicą (CEPT): poprzedzasz swój znak prefiksem kraju goszczącego — DL/SP2XYZ w Niemczech, F/SP2XYZ we Francji.
Na egzaminie
Polskie prefiksy: HF, SN, SO, SP, SQ, SR, 3Z. SR nie dla osobistych znaków. Znak = unikalny na ŚWIECIE. Przydzielany w POZWOLENIU (nie w świadectwie). W = USA. Alfabet NATO: B=Bravo, C=Charlie, F=Foxtrot, G=Golf, I=India, K=Kilo, R=Romeo, S=Sierra, V=Victor, X=X-ray.
Gdzie szukać więcej
QRZ.com — wyszukaj dowolny callsign i sprawdź skąd jest. DXCC Entity List — lista 'krajów' radioamatorskich. Alfabet NATO — wydrukuj i powieś w shacku.