Antena Yagi-Uda to najpopularniejsza antena kierunkowa w radioamatorstwie — od małych 3-elementowych beamów na dachu po potężne zestawy VHF na wieżach. Zrozumienie jej budowy i działania to standard na egzaminie.
Budowa i elementy
Minimum 3 elementy: reflektor (najdłuższy, z tyłu — odbija energię do przodu), wibrator (środkowy, jedyny zasilany — dipol λ/2, podłączony do kabla), direktory (krótsze, z przodu — kierują energię). Antena promieniuje od reflektora w stronę direktorów. Więcej direktorów = wyższy zysk i węższa wiązka. Typowy zysk: 3-el ~7 dBi, 5-el ~10 dBi, 10-el ~13 dBi.
Parametry i praktyka
Stosunek przód-tył (F/B): 15-25 dB — mierzy ile silniej antena promieniuje do przodu niż do tyłu. Polaryzacja: zależy od orientacji wibratora — poziomy wibrator = pozioma polaryzacja (standard na KF SSB/CW), pionowy = pionowa (standard na VHF FM). Impedancja zasilania: 20-30 Ω dla wieloelementowej Yagi — potrzebny dopasowanie (gamma match, balun).
Na egzaminie
Najdłuższy element = reflektor (z tyłu). Jedyny zasilany = wibrator (środek). Krótsze z przodu = direktory. Kierunek promieniowania: od reflektora ku direktorom. Wibrator = dipol półfalowy. F/B = stosunek przód-tył w dB.
Gdzie szukać więcej
Symulator anten: 4NEC2 (darmowy) — zaprojektuj swoją Yagi. Książka: 'Antenna Book' (ARRL). Projekt: 3-el Yagi na 2 m z listew aluminiowych — prosty i skuteczny pierwszy projekt antenowy.